امروز 16/5/96 دوشنبه است. خسته شدم ديشب فقط تونستم دوساعت بخوابم الان هم نزديكه غروبه و خيلى دلم گرفته درسته نوشتم يادداشت هاى يک ادم خوشحال ولى ادم ك نبايد هميشه خوشحال باشه گاهى اوقات ادم نمى دونه چرا و ب چه دليلي دلش گرفته بعضى اوقات ادم روى ى اهنگ شادم نمى تونه خوشحال باشه اين اولين پست منه من ارزوهاى زيادى دارم ولى ولى بعضى اوقات اين ناراحتى باعث ميشه از همه چى دست بکشم ولى هروقت اينطوري ميشم ب خودم ميگم تو ب دنيا اومدي زندگى کنى تو زنده هستى که خودت باشى و وقتى ادم خودش فقط براش ارزش داره ب اندازه کافى متفاوت مى شه به اندازه کافى از زندگى اش احساس رضايت ميكنه من لبخند ميزنم حتى اگه توى ب

ديشب رفتيم كيف و كفش بگيريم خيلى خوب بودن ولى خيلى گرون بودن ما نمى تونيم خرجاى الکى كنيم داريم زير قرض و وام زجركش ميشيم پس تصميم گرفتم کفش نگيرم اينطورى حداقل بابامى تونه با اين صدتومن دلشو خوش كنه من ارزو دارم بابا كارش بگيره بتونيم مثله قبلا بى دغدغه هرچى خواستم بگيرم اونا هيچوقت نمى گن پول به انداره ى کافى ندارن و هرچى خواستم برام گرفتن ولى من مى فهمم خستگى صورتشونو مى فهمم چقد فکرشون مشغوله مى فهمم صداى لرزون بابامو پشت تلفن مى فهمم دعواى مامانم به خاطر چيه ميفهمم چرا نمى تونيم بريم مسافرت مى فهمم من تک تک حرفاشون،رفتاراشون رو مى فهمم من مى فهمم چرا بابا انقد زود ناراحت مى شه اه خداا دلم